You are currently browsing the tag archive for the 'film' tag.
Gezien op DVD
Over zijn volgende concert in ons land ben ik nog aan ‘t twijfelen … schande eigenlijk … Dig, Lazarus, Dig!! is een knaller van een cd, maar ik heb zo’n magische grens van 25 euro per concert of theaterstuk die ik slechts heel uitzonderlijk overschrijd, zoals bv. voor Toneelgroep Amsterdam met ‘Angels in America’. Gaat dat zien! Maar je moet er intussen wel al voor naar Nederland. 25 euro dus, ‘t wordt anders veel te duur gezien alle concertjes en theaterstukken die de laatste tijd op de agenda staan.
Nick Cave – over hem gaat het hier – heeft me intussen wel kunnen bekoren met een film waar hij het scenario voor schreef én natuurlijk ook de muziek voor componeerde. Als iemand het label high quality all-round artist verdient, is hij het wel. Zo passeerde hij ook de revue in ‘The assassination of Jesse James …’, acterend als muzikant (ja, zo is ‘t makkelijk).
Soit … The Proposition! Een Australische western, volgens mij was dit de allereerste, die een stuk geschiedenis op het einde van 19de eeuw van dat continent belicht waar Australiërs niet fier moeten op zijn. Oog-om-oog, tand-om-tand, maar een dode Engelsman is dan wel minstens 10 dode Aboriginals waard. De Engelse kapitein van de politie Stanley neemt twee van de vier Burns broers gevangen. De bende outlaws is verantwoordelijk voor een uitmoorden van een hele familie. Stanley bedoelt het goed, maar neemt een moreel foute beslissing door één gevangenomen broer negen dagen de tijd te geven om de oudste broer, het brein van de bende die ondergedoken leeft in de bergen, op te zoeken en neer te knallen en zo de jongste broer het leven te sparen.
Een knap scenario dat een beklijvende sfeer meekrijgt en sterk geacteerd wordt door acteurs die van de regisseur stapels teksten te verwerken kregen om zich in te leven in het Australië van die tijd!
Kijk hier … een trailer:
En dit is de soundtrack. Nick Cave en dus top!
Gezien op DVD
Ik heb een voorliefde voor Afrika, de Noord-Zuid-problematiek.
Deze film brengt heel wat bewustzijn mee. De film bevestigt dat het westen zich verrijkt ten koste van Afrika. Afrika is geen arm continent, Afrika is een continent dat verarmt, door ons! De financiële steun die dat continent jaarlijks ontvangt is lager dan de schulden die ze aan het Noorden afbetalen! Sommige landen besteden tot 40% van hun inkomen aan schuldafbetaling, aan landen in het Westen die het goed hebben.
M.a.w.: we blijven Afrika leeghalen, financieel én op vlak van grondstoffen.
In de film volg je een rechtzaak, waarbij Afrika zich burgerlijke partij stelt tegenover het IMF en de Wereldbank, samen met het WHO en de G8 dé instanties die de scheefgetrokken verhouding op onze kleine aardbol in stand houden, verergeren en jaarlijks nogal schijnheilig enkele plannen met de zogenaamde beste bedoelingen voor Afrika afkondigen. Plannen die dat continent nog meer onderdrukken. De film is tegelijk een oproep aan Afrikaanse naties om op te komen voor hun rechten, om zelf eisen te stellen, om volwassen te besturen, … Elke Afrikaan zou de film moeten zien.
En hier? Zeker als schoolfilm, in derde graad secundair. De film zelf is helemaal niet swingend en zal jongeren daardoor minder aanspreken, maar de thematiek is pakkend voor wie er de aandacht bij houdt. ZEKER een film die gepland moet worden in het kader van een multiculturele dag (al heb ik mijn twijfels bij die themadagen, komt meestal over als “Allei hup, we moeten ook nog s iets doen voor ’t Zuiden hé”). Nog beter dus als men de film plant in het gewone jaarrooster en leerkrachten zoekt die er voldoende tijd willen voor uittrekken om de film te omkaderen in lessen geschiedenis, Frans, aardrijkskunde, …
Om nadien een bewustmakingsactie op te zetten bv. Alle beetjes helpen …
Tegelijk komt helaas ook enig fatalisme in me op. Als sinds 1990 lees ik over de problematiek, volg ik cursussen over Noord-Zuid-verhouding en het effect van de plannen van IMF en Wereldbank. Al in 1990 kwamen we tot het besluiten dat de nieuwe plannen die ze toen lanceerden desastreus zouden zijn voor het Afrikaans continent. Gun Afrika de tijd zichzelf eerst te ontplooien zonder opgedrongen privatiering, was onze conclusie. Hoe het afgelopen is, komt dus in Bamako aan bod en was 15 jaar geleden al voorspeld. Het besef is daardoor gegroeid dat ik op mijn 65ste nog steeds naar beelden zal zitten kijken van het ‘arme’ Afrika waar wij alle schuld aan hebben.
Iets voor de Filmclub? Ik zou meteen JA! zeggen, maar ik vrees dat het grote publiek niet zal komen voor dit thema. Misschien best aankondigen dat er in de film nog andere films verweven zitten: een western, een verhaal van een zangeres die op het punt staat te scheiden van haar man, …
Youtube - Website
Briste social cinema. Niet alleen iets voor Ken Loach. Met ‘This is England’ wordt Engelang belicht ten tijde van de Falklandoorlog en het Thatcherisme met in de hoofdrol een twaalfjarig jongetje dat zijn vader verloor in die oorlog. Ik was tijdens die oorlog bijna even oud … en heb dus al meteen een band met die film.
Je ziet de jongen zoeken naar zelfbevestiging, naar erkenning, naar een vaderfiguur waardoor hij bij een bende skinheads beland en de film rond het thema ‘racisme’ in het verpauperde Engelend draait. Een thema dat permanent actueel blijft! Deze film mag zich dan in het begin van de jaren ‘80 situeren, het thema en de manier waarop de film wordt opgebouwd, kan zich evengoed nu afspelen.
De film won de ‘Best British Independent Film Award’. De regisseur Shane Meadows staat erom bekend te werken met niet-professionele actuers en vond in het jongetje Thomas Turgoose zeker een uitstekend vertolker van de hoofdrol!
De soundtrack van deze film had ik al gehoord nog voor ik de film zag. Ska, enkele newwave hits en in de tweede helft ondersteunt het prachtige pianospel van Ludovico Einaudi, een componist die ik via Last.FM een paar weken had leren kennen, deze film.
Na de aftiteling verscheen het mij nieuwsgierig makende “Dedicated to Sharon Turgoose”. Dat blijkt zijn moeder te zijn die in 2005 overleed.
In de filmclub? Ik vond het daarvoor zeker geen slechte film, maar ben ook niet helemaal overtuigd. Anderzijds wel nieuwsgierig: hoe reageert ons publiek erop?
Als schoolfilm? Het lijkt me zeker een film voor jongeren, al kan dat ook zijn doordat de film zelf gedragen wordt door jongeren.
Een tip in dat verband:
Als men in school het thema racisme en onverdraagzaamheid wil belichten, kan men het ook eens hebben over de N-GA in Gent en de effecten:
‘We hebben ook gemerkt dat ironie een houdbaarheidsdatum heeft’, vult Nicolaas Van Renne aan. ‘Het was dus tijd om de puntjes op de i te zetten. Met onze actie hebben we een sociaal experiment uitgevoerd. Wat gebeurt er als je de mensen systematisch opzet tegen een bepaalde bevolkingsgroep? Welnu, in nauwelijks twee maanden zijn wij erin geslaagd om van de West-Vlamingen in deze stad zondebokken te maken. Wat moet het effect dan niet zijn van veertig jaar inbeuken op bevolkingsgroepen als Walen en allochtonen. Zij worden systematisch afgeschilderd als tweederangsburgers die met alle mogelijke middelen worden zwartgemaakt. Wij hebben de Vlaming een spiegel voorgehouden in de hoop het debat aan te wakkeren.’ (Bron: De Gentenaar)
Youtube - Website
Melig, melig, melig, … En clichés! Ongelooflijk. Na het eerste half uur dacht ik “Laat maar zitten”. Maar op een of andere manier begin je dat melige te aanvaarden, word je de film ingezogen omwille van de fantastische muziek, vind je de clichés niet erg meer. Een romantische film wordt het, veel beter dan wat Hollywood er zou van maken (zeker het einde), gedraaid met beperkte middelen. Een film die naarmate hij vordert in je hart kruipt …En als muziekliefhebber kan de film zeker niet stuk. Een fantastische soundtrack met twee professionele muzikanten in de hoofdrol (o.a. Glen Hansard van The Frames). Kortom, na de film heb ik die aangeraden aan diverse mensen, alleen maar omwille van het feel-good gehalte, de humor en de romantiek. Iets voor Canvas op woensdagavond.
In ‘t kader van een nakende reis naar Praag, was het ook leuk een paar woorden Tsjechisch te kunnen leren dankzij Markéta Irglová.
In de Filmclub? Ik zeg niet nee, maar ’t kan wel zijn dat ie eruit valt aangezien we maar 10 films kunnen draaien. Maar binnen dit genre – dat toch ook aan bod moet komen – komt ie zeker in aanmerking!
Als schoolfilm? Een maatschappelijk thema wordt niet belicht. Jongeren die met muziek bezig zijn (en dat zijn er steeds meer), gaan dit zeker appreciëren, maar dan louter als ontspanning. Het is immers één van de beste muziekfilms van de laatste jaren. Iets voor de tweede graad secundair, schat ik.
Trailer – Website
Er werd teruggeroepen ...